با عرعرض معذرت از اینکه نتوانستم خواطرات اردوگاه سفید سنگ را برای شما روی برنامه بروزها شنبه نشر کنم حقیقت اش مدتی بود که فراموش کرده بودم اما اطلاع یافتم فلم بنام قربانبان ازلی در اردوگاه سفید سنگ نیز در دست ساخت است که در ان جنایات جمهوری اسلامی ایران نمایش داده می شود و بیاد ادامه این داستان یعنی خاطرات روز های سربی از نویسنده محترم اقای یونس حیدری افتادم و کوشیش می کنم هر فته ادامه ان را نشر کنم

شما دوستان می توانید گزارش از ساخت فلم در حال ساخت قربانیان ازلی را که از جنایات ایران در اردوگاه مهاجرین افغانی بنام سنگ سفید که همه ما و شما  با نام ان اردوگاه اشنای داریم را به ادرس مرکز انترنت جاغوری ببنید http://mi-jaghori.blogfa.com/8806.aspx

و اما ادامه خاطرات روز های سربی از اردوگاه سفید سنگ که قبلا برای شما نشر کرده بودم

کپی شد توسط حبیب سروری مرکز انتر نت جاغوری

روزهای سربی

در

اردوگاه

سفيد سنگ

خاطرات يونس حيدرى

شناسنامه كتاب

.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-

روزهاى سربى

خاطرات؛ اردوگاه سفيد سنگ

نويسنده: يونس حيدرى

طرح روى جلد: محمد حيدرى

چاپ اول

1379/10/7

ناشر :

......................................................

هديه به روان

او

كه

مظلومانه جان داد!

كمپ2

اردوگاه !

سفيد سنگ

 يكشنبه  1378/6/7

صبح که همه از خواب برخواستند و بسیاری ها با شپشهای سفید سنگی سر و صورت خود را متبرک کردند، نگهبانها آمدند و گفتند؛  كسانيكه  از وروديهاى روز   5شنبه و جمعه پول داده اند و روز گذشته عکاس موفق نگردید تا عکس آنها را بگیرد، جهت گرفتن عکس، در داخل سالن بزرگ كنار قرنطينه‏ يك، به نوبت ردیف شوند، ونوبت بر اساس همان فرمهاى پرونده شان تنظيم   خواهد گردید. و من هم با همان دست شكسته‏ام که به شدت دردش افزایش یافته بود، رفتم و در نوبت قرار گرفتم.

 دستم بر گردنم آويزان است، چوبهائى را كه بر گرد دستم‏ شکسته بند بسته است، دستم را آزار مى‏دهد و سخت احساس نا خوش آيندى مى‏كنم، ولى هيچكس در اين قرنطينه از شكسته بندى چيزى  نمى‏فهمد و روز گذشته با اينكه درد سختى مى‏نمود وچند مرتبه اقدام به رفتن  به بهدارى نمودم،  ولى من را نبردند؛ولی چیزی که حالا سخت ذهنم را مشغول کرده است این است که راستی چگونه اين پلاك را بر گردن خود آویزان نگه دارم. زیرا همه آن را با دو دست خویش نگه می دارند، اما من که دستم به جای پلاک بر گردنم آویزان هست!!

 بالاخره انتظار به پايان ‏رسید و نوبت به من هم رسید؛  به درون خيمه كوچكى كه، در آن يك صندلى كوچك و گرد گذاشته شده بود،رفتم ؛ عكاس دوربينش را تنظيم کرد و بعد آمد  به سراغ من ، عكاس نگاهى به طرف دست شکسته و آویزان بر گردنم نمود و گفت؛

 - مى‏تونى اين دستد را بالا بيارى؟

 - يك مقدارى

 - همان  كافى هست !

 نمره های پلاك را تنظيم ‏كرد و بر گردنم آويزان نمود،  يك طرف آن را بر روى پارچه سفيدى كه با آن دستم را بسته‏اند تكيه داد، و سمت چپ پلاك را با دست چپم گرفتم، و عكاس يك عكس از سرکچلم گرفت،  درحاليكه پلاك همانند جنایت کاران بر روی دست شكسته‏ام ايستاده بود!!

 از سالن دراز و بی قواره بیرون می آیم و به داخل هوا خورى مى‏روم، بيرون از هواخورى درامتداد خيابانى كه از پيش واحد ادارى مى‏گذرد يكی از مامورین را مشاهده می کنم، كه با شلاقى بر پشت کسی می کوبد، که در حال کلاق پر رفتن است!

به شدت متاثر می شوم، یک بار دیگر سخنان فریبنده رهبر فقید ایران از برابر دیدگانم عبور می کند، "اسلام مرز ندارد" ما خواهان وحدت همه مسلمین جهان علیه استکبار جهانی هستیم و..."  اما حال با چشمان خود شاهد مجازات یک مسلمان هستم  و مهم تر از آن یک مسلمان! در حاليكه دستهايش بر پشت گردنش كلاف شده است و كلاغ پر مى‏رود و هر چند قدمى را كه او بر ميدارد، افسر هم يك شلاق بر پشت او مى‏كوبد.و او همچنان راه مى‏پيمايد، وقتى عميق‏تر نگاه مى‏كنم، می بینم او همان مرد ریزه میزه دستمال ابریشمی هست که روزهای اول با سرودهای زیبایش در قرنطینه حال و هوای دیگری بخشیده بود، رضا زندانی و...

باورم نمی شود، از کسانی که در آنجا ایستاده اند سوال می کنم؛

- آن مرد كيست؟

 - آقا رضا هست !

 - چرا كلاغ مى‏برند؟

 - آخر او رفته به نگه بانها گفته است كه اين چه وضعى هست كه شما در اينجا ايجاد كرده‏ايد ؛ نه آب هست، كه بخوريم و نه هم وضعيت نظافت و توالت اينجا درست است چرا؟  آخر شما كه مسلمانيد! اين انسان‏ها هم مسلمان مى‏باشند؛ اينها هم نمازمى‏خوانند و خداوند را عبادت مى‏كنند وحتا اگر هم مسلمان نباشند لا اقل انسان كه هستند... چرا اين مردم به خاطر فقدان آب، بر خاكهاى پر از ميكروب و چرك روى بتونها و پتوها تيمم كنند، تا خدايشان را عبادت نمایند، آيا اين صحيح مى‏باشد كه یک نفر براى نوشيدن يك جرعه آب حد اقل نيم ساعت در نوبت باشند و...

حال او را  برده‏اند وشكنجه مى‏كنند، آقا رضا از انتهای خیابان در حال بر گشت مى باشد و در مسیر برگشت او را مجبور مى‏كند تا پاى مرغى راه برود، يعنى دستهاى خود را از مچ پا هايش بگيرد و با نوك پنجه راه برود واو هر باري كه كف پايش بر زمين اثابت مى‏كند يك ضربه شلاق بر پشتش اثابت مى‏كند.

پانزده سال قبل درقریه دشت تیکه فولادی، به دنیا آمدم. هنوز هفت ماهم نشده بود که پدرم در یک انفجار ماین من وخواهرم را برای همیشه تنها گذاشت. مادرم به دنبال پدر، ما را ترک کرد تا زندگی ای برای خودش بسازد. از مادرم گله ای ندارم، او حق داشت برایش زندگی کند واز رنجی که در انتظارش بود، برهد. شاید درین دنیا قاعده این باشد که " هرکس باید بار خود را خودش ببرد".
از پدرم فقط یک چیز نزد من به یادگار ماند. " نصرت"، نام زیبائی که هر لحظه به من نیرو می دهد و احساس یاری و همدردی با دیگران را در من زنده نگهمیدارد. شاید پدرم مرا ترک کرد وبا اهدای این نام به من گفت: " توباید یاری گر دیگران باشی وانسانهای درمانده را نجات دهی". اگر چنین نشده بود، شاید من به آشیانه راه نمی یافتم وراه مادرم" سیما سمر" را که ناجی انسانهای درمانده است، نمی رفتم.
بدینترتیب زندگی من وتنها خواهرم، با رنج و بی پناهی آغاز یافت. کاکایم تا هفت سالگی مجال مان داد وپس از آن در پی بهره کشی اقتصادی از ما شد. صبح وقت هردوی مان بوجی های مخصوصی را می گرفتیم واز کوه ها، مواد فضله حیوان را برای استفاده محروقاتی جمع می کردیم. قاعده این بود که باید تا ساعت 12 برمی گشتیم وبوجی ها کاملا پر می بود. وگرنه به شدت سرزنش مان می کرد. بعد از ظهرها نیز به همین صورت برما می گذشت.
بزرگترین آرزویم این بود که روزی " شکم سیر" غذا بخورم و مورد لت وکوب خانم کاکایم قرار نگیرم. برای تامین این آرزو خیلی از روزها از خانه فرار می کردم و راهی کوه هامی شدم. شبهای را به یاد دارم که تا صبح بیرون از خانه در سرما می لرزیدم.
پس از سالها تحمل رنج و لت وکوب، ناچار راهی بازار بامیان شدم. مدتی بولانی فروشی می کردم وماهانه 300 افغانی معاشم می دادند.
یک روز خانمی مرا حین موترشوئی دید. برایم وعده داد که با برادرش حرف می زند تا مرا کمک نماید وکاری برایم دست وپا کند. مدتی شاگردی سلمانی را پیشه کردم. سرانجام تصمیم گرفتم، کابل بروم و آینده ام را بسازم.
در یک روز خیلی نیکو، دوستم نصرالله، مرا به مکتب کارته صلح برد و با مسئول آشیانه سمر آشنا شدم. بعد از چند روز از جانب دفتر ساحوی کمیسیون مستقل حقوق بشرافغانستان رسما به آشیانه معرفی شدم.
سه سال است که درین ساحت قدسی ( آشیانه سمر بامیان) زندگی می کنم. صنف ششم مکتبم ونمره ام دوم است. درین جا همه آنچه را باخته بودم، باز یافتم: پدر، مادر، برادر، خواهر، احساس پاک وزیبای کودکانه، درس، بحث، غذا، لباس، عاطفه، احترام و هرچه خوبی ونیکی! در یک کلام من زندگی ام را باردیگر درینجا یافتم.
وقتی پدرم رفت ومادرهم مرا تنها گذاشت، آنهم در زمانی که من به سرپرستی پدرانه و عاطفه مادرانه، نیاز داشتم، احساس می کردم من تنها انسان بی پناهی هستم که برای استثمار دیگران خلق شده ام و هرزه ای بیش نیستم. کودکان دیگر را می دیدم که خوش وخوشحال، دست در دست پدران ومادران شان گشت می زدند و اقتدار پدران شانرابه رخ ما می کشیدند.
آنگاه من غرق حسرت می شدم ودرد می کشیدم، مدام از خود می پرسیدم: چه کسی این جفای بزرگ را بر من و خواهرم روا داشت؟ خدا؟ طبیعت؟ یا انسانهای دون مایه ای که از بی پناهی دیگران لذت می برند و آرامش شانرا در ناراحتی انسانهای دیگر می جویند؟
مگر من وآن خواهر کوچکم، که هنوز مثل یک زندانی زندگی می کند، حق نداشتیم با لالائی مادر بخواب برویم ودست در دست پدر زندگی کنیم؟ آیا ما شایسته این نعمت نبودیم؟
سرانجام به این نتیجه می رسیدم که ما جزوی همان دو زخیان روی زمین هستیم که برای سوختن و درد کشیدن خلق شده اند.
در آشیانه دریافتم که هیچ رخدادی در عالم شر مطلق نیست. ممکن در پس هرحادثه ای ناگواری، خیری نهفته باشد. اگر پدرم نمی رفت، شاید من در آشیانه نبودم. آنگاه ازین فرصت ها وزمینه ها که فردای مرا می سازد ومرا وا می دارد تا به انسانهای دیگر کمک کنم، محروم می ماندم.
من اکنون خودم را از خوشخبت ترین آدمهای روی زمین می دانم. ومصمم هستم که مثل مادرم، داکتر سیما سمر و پدرم، آقای نوید، به صدها انسان درمانده وبی پناه دیگر، تکیه گاه محکم باشم.
من اکنون " نصرت" واقعی هستم، کسی که یاری گر صدها انسان بی پناه دیگر خواهد بود!
نصرت نوید، یکی از کودکان آشیانه سمر بامیان/شاگرد صنف ششم مکتب کارته صلح
9 ثور 1388
آشیانه سمر بامیان

منبع : http://drsimasamar.blogspot.com/2009/05/blog-post_12.html

کابل پرس: داکتر رمضان بشردوست روز هفتم ماه می همراه با دو تن از معاونان خود در حالی که امضا و شماره کارت 24 هزار و 450 تن از شهروندان افغانستان را با خود داشت، در محل کمیسیون مستقل انتخابات حضور یافت و برای شرکت در رقابت های انتخابات رياست جمهوری سال 1388 ثبت نام نمود. تعداد 24 هزار و 450 امضا در حمایت از داکتر رمضان بشردوست، در حالی که تعداد امضای لازم برای نامزدها ده هزار امضا می باشد، نشان از آغاز محکم وی در انتخابات و حمایت گسترده مردم می باشد. اين در حالی ست که بسیاری از مدعیان شرکت در انتخابات هنوز نتوانستند حداقل حمایت ممکن را برای شرکت در انتخابات بدست بياورند.

داکتر رمضان بشردوست آقای محمد موسی بارکزی استاد انستیتوت زراعت کابل و خانم عفیفه معروف کارمند کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان را به عنوان معاونان خود برگزيده است. ايشان همچنين در محل کمیسیون مستقل انتخابات کبوتر سپید را به عنوان نشانه ی انتخاباتی خود انتخاب نمود.

داکتر رمضان بشردوست بلافاصله پس از ثبت نام در رقابت های انتخابات ریاست جمهوری، اطلاعیه ای را به نشر سپرد که متن کامل آن چنین می باشد:

اطلاعیه

بنام خداوند(ج) و به یاد شهدا

امروز ساعت 10:30 صبح به وقت کابل مورخ 17/2/ 1388 مطابق 7 می 2009 من به عنوان نامزد ریاست جمهوری با دو تن معاونین خود هریک آقای محمد موسی( بارکزی) استاد در انستیتوت زراعت کابل و خانم عفیفه( معروف) کارمند کمیسیون مستقل حقوق بشر ثبت نام کردیم.

من کبوتر سفید را که سمبول صلح و آزادی است با مشوره معاونین ، کارمندان کمیسیون انتخابات و ژورنالیستان حاضر در کمیسیون انتخاب نمودیم.

معاونین من اولاد این کشور میباشند که دست شان به خون مردم ، به غصب زمین ، خانه و پول مردم آلوده نیست.

هردو شان دارای تحصیلات عالی در زراعت و دارالمعلمین میباشند.

من از صمیم قلب از هموطنان عزیز که در مدت چند روز 24450 شماره کارت رأی دهی ( یعنی بیش از دو برابر آنچه که قانون میخواست- 10000 -) خود را در اختیار من قراردادند ، بدون درخواست یک افغانی یک جهان سپاسگزارم.

من همچنان از هموطنان که نتوانستم نمبر (شماره) کارت رأی دهی شان را به علت کمبودی وقت، بگیریم معذرت میخواهم.

بعد از ثبت نام و برگشتن به طرف خیمه ملت ، اولین برخورد من و معاونینم به واقعیت فاجعه آمیز افغانستان در چهاراهی سرک 15 وزیر اکبر خان بود:

یک هموطن جوان در پیاده رو سرک طوری خوابیده بود که ما احساس کردیم که خدا نخواسته فوت کرده است. از موتر برآمده در کنارش رفتیم آنرا خوشبختانه زنده یافتیم اما در حالت مردن با لباس های پاره ، پاره و چرک آلود ، شکم گرسنه و وضع صحی اسفناک. بعد از نوازش و پرس و پال او را به شفاخانه وزیر اکبرخان روان کردیم و از ریاست شفاخانه خواستیم تا توجه جدی نموده بعد از تداوی لازم به مرکز سره میاشت در پل آرتن ارسال نماید . مسلمأ کاندیدان ریاست جمهوری دیگر با موترهای صد هزار دالری شیشه سیاه از این سرک ها عبور میکنند اما به هیچ قیمت حاضر نیستند که از دور یک نگاه از پوشت شیشه های سیاه موتر خود به این هموطنان بیاندازند چه رسد به اینکه از موتر های لوکس و پر عطر خود پائین شده و دست نوازش روی این دوزخیان روی زمین بکشند.

من امیدوارم که با پیروزی در این انتخابات سرنوشت ساز باهدایت خداوند(ج) و حمایت مردم افغانستان جنگ ، فقر ، رشوت خوری ، زورگوئی و بی عدالتی را از ریشه از بین ببریم.

با احترام

نامزد مستقل ریاست جمهوری

بشردوست، مردمی ترين انتخاب!

يكشنبه 22 مارس 2009, نويسنده: کامران میرهزار

چگونه از رمضان بشردوست حمايت کنيم؟

داکتر رمضان بشردوست بارها اعلام کرده است که فقط کمک های مردمی را می پذيرد. برای کمک به داکتر رمضان بشردوست از دو طريق می توان وارد شد.

کمک های مالی:

داکتر بشردوست برای برپایی يک کمپاين گسترده در زمان تبليغات نياز به کمک مالی شهروندان افغانستان دارد. برای کسانی که در خارج از افغانستان زندگی می کند ارسال مثلا صد دالر آمريکايی کار چندان سختی نيست. اما جمع شدن اين کمک ها می تواند کمک شایانی به برگزاری کمپين آينده ی انتخابات کند.

شماره حساب داکتر رمضان بشردوست:

Beneficiary: Ramazan Bashar Dost

Account number: 0505701000461618 AFN

SWIFT CODE: AFIBAFKA

Account with: Afghanistan international Bank (AIB ) Intermediate Bank: Commerz Bank

SWIFT CODE: COBADEFFXXX Account no: 400870105400 USD

شهروندانی که کمک مالی به حساب آقای بشردوست ارسال می کنند، بهتر است يک ايميل نيز به ايشان و يا کميته ی دفاع از ايشان ارسال کنند:

ايميل داکتر بشردوست : bashardost@bashardost.org

ايميل کميته ی حمايت از داکتر رمضان بشردوست: info@ramazanbashardost.com

کمک برای برگزاری کمپاين:

شهروندان افغانستان در گوشه گوشه ی افغانستان و جهان می توانند برای کمک به داکتر رمضان بشردوست برای برگزاری کمپاين کمک کنند. در کنار راهنمايی، نظرات و پيشنهادات برای برگزاری هر چه بهتر کمپاين، افراد می توانند در شناسایی داکتر بشردوست به سایر افراد اقدام نمايند.

دست در دست يکديگر و با حمايت از داکتر بشردوست، انتخابات ریاست جمهوری را تبديل به محکمه ابتدایی دزدان، خاينان و جنایتکاران کنیم!

سایت کميته ی حمايت از داکتر رمضان بشردوست

سایت شخصی داکتر رمضان بشردوست

پيوند (لينک) دادن به سایت انترنتی کمیته ی حمایت از داکتر رمضان بشردوست

اگر شما سایت انترنتی يا وبلاگ داريد، می توانيد يکی از تصاويری را که مناسب با طراحی سایت و يا وبلاگ شما می باشد را انتخاب کرده و با دادن پيوند (لينک) به سایت کميته، حمايت خود را از داکتر رمضان بشردوست نشان دهيد. معمولا سایت ها و وبلاگ ها روش های مختلفی برای نشر تصاوير دارند. شما می توانيد مستقيم تصاوير زير را ذخيره کرده وسپس منتشر کنيد و يا اينکه با قرار دادن کدهای مربوط به هر تصوير در صفحه ی وب خود، آن را نمايش دهيد. دريافت کد تصاوير

خود کشی در ایران به خاطر سوسانو هنر مند در سریال دیدنی جومونگ

سریال جومونگ یکی از سریال های دیدنی  و پر طرف دار کره ای است که ازشبکه تلویزیونی  ایران پخش می گردد و  علاقه مندان زیاد دارد

به گزارش  روزنامه افغانستان دیلی یک جوان یاسوجی به خاطر علاقه به سوسانو هنر پیشه زن سریال جومونگ ومخالفت پدرش برای ازدواج با این زن اقدام به خود کشی کرد

این جوان که پس  از تماشای سریال جومونگ به شدت به سوسانو علاقه من شده بود وقصد ازدواج با اورا داشت هنگامی که خوانواده اش را از این تصمیم مطلع کرد با مخالفت انها روبرو شد

جوان یاسوجی از پدرش  خواست تا با فروش گوسفندانش هزینه سفر وی را به  کشور کره ویافتن  سوسانو را تامین کند  وزمانی که متوجه شد خوانواده اش حاضر به فروش گوسفندان نیستند  با خوردن تابلت اقدام به خود کشی کرد بدنبال این ماجرا والدین جوان عاشق پیشه اورا به شفاخانه منتقل کرد ند وبا تلاش داکتران او از مرگ حتمی  نجات یافت پدر این جوان در ارتبات با این موضوع گفت پسرم تصور می کرد براحتی می تواند به کشور کره  سفر وبا هنر پیشه  زن این سریال ازدواج کند وزمان که به وی گفتم مبلغ فروش کل گوسفندان که تمام دارای من است کمتر از یک ملیون تومان است اونیز در اقدام عجب دست به خود کشی زد واگر کمی دیر به بمارستان می رسید  بطور  حتم جان خودرا از دست می داد اخرین خبر ها از وضعیت جسمانی جوان یاسوجی حاکی  است که حال وی رو به بهبود است واز مرگ حتمی نجات یافته است

جمعه تقوی یکی از هنر مندان دمبوره نواز از منطقه جاغوری است  که سالهای زیاد را در کشور ایران مهاجر بود اقای جمعه تقوی مدت بشتر از دوسال است که از ایران با اشتیاق زیاد برگشت تا کارهای هنری خودرا در جاغوری ادامه بدهد

اقای جمعه تقوی که یک گروه چند نفری بود در محافل عروسی نیز شر کت می کردند می نواختند و می خواندند

اقای جمعه تقوی پس از بازگشت از کشور ایران برای اولین بار می خواست کنسرتی را که همزمان با سالگرد  استقلال افغانستان بود انجام دهد که  با مخالفت شدید روحانیون  و دیگر مردم جاغوری رو برو شد که پس از ان مجبور شد تا کار های هنری خود را در شهر کابل ادامه  بدهد

حال توجه نماید به مصاحبه اقای تقوی که همرا با دو پسرخود مهمان استدیو رادیو سلام وطندار بتاریخ 20اکتبر2008بوده است

جمعه تقوی: ملا دمبوره ام را می شکستاند

۱۳۸۷ ۰۸ ۱۳, دوشنبه

جعمه تقوی همراه دو پسرش مهمان برنامه مصاحبه با هنرمند بود جمعه تقوی، یکی از هنرمندان موفق  محلی کشور است که مردم بیشتر آهنگها ی هزاره گی او را  می پسندد او همرای خانواده اش یکجا می خواند. خانم و پسرانش کسانی هستند که او را درقسمت خواندن و نواختن کمک می کنند. جمعه تقوی در20 اکتوبر 2008 مهمان برنامه مصاحبه با هنرمند بود آقای جمعه تقوی، به استدیوی سلام وطندار خوش آمدید تشکر زنده باشین من خوشحال هستم که مثل شما کسانی وجود دارند که میخواهند موسیقی محلی افغانستان را رشد و ازما هنرمندان محلی یاد می کنند . مبحث جان تقوی و مظاهر جان تقوی شما هم خوش آمدین به برنامه تشکر  تشکر آقای تقوی ،میشه در آغاز بگویین که چطور به این فکر افتادین و این ابتکار را کردین که تمام خانواده شما هنرمند باشند ما یک خانواده هنری هستیم در کوده کی ما دمبوره می نواختیم و همچنان دمبوره می ساختیم البته بسیار کوچک بودم، باز در سن 17 سالگی من به ایران مهاجر شدم درآنجا  کار هنری خودرا  ادامه دادم آهسته آهسته من به موسیقی غربی رو آوردم، آلات موسیقی غربی را خریداری نمودم و آموزش موسیقی را در ایران فرا گرفتم که در ایران چندین کنسرت را هم اجرا کردیم . وقتیکه همرای خانواده دوباره به افغانستان آمدم دیدم که موسیقی سنتی محلی در افغانستان در حال سقوط است همین بود که وسایل موسیقی غربی را کنار گذاشتم و موسیقی محلی را شروع نمودم همرای همین دمبوره و زیربغلی که بچیم می نوازد. البته یک غیچک نواز هم دارم که امروز او نتوانست شرکت بکند در این برنامه . آقای تقوی شما در خانواده چند نفر هستید؟ مه یک خانواده 9 نفری دارم که خودم همرا خانمم و پنج پسر دارم و دو دختر، که اولی و آخری اولاد ما دختر هست. تقوی صاحب کدام پسر شما بسیار خوب می نوازد در بخش ضرب نوازی مبعث جان بسیار خوب می نوازد و همچنان یک همخوان خوب است و مظاهر جان یک همخوان خوب است و خانمم هم آواز می خواند و دختر کلانم گیتار می نوازد و آواز  می خواند که او  در مکتب موسیقی مصروف آموزش است . آقای تقوی شما گفتین که موسیقی را به شکل درست در ایران شروع کردین آیا خانواده شما در ایران در بخش هنر موسیقی کار می کردند وقتیکه ما به ایران رفتیم خانواده من  به موسیقی هیچ علاقه نداشت چرا که آنها زیرا تاءثیر همان فرهنگ دهاتی که در افغانستان بودند رفته بودن و من تنها آواز می خواندم چون من در ایران کنسرت های عایداتی می دادم خانمم از کنسرتم فلمبرداری می نمود ودختر در دهن دروازه، تکت می فروخت. از همان وقت خانوادء من به هنر موسیقی علاقه پیدا کردند چون در ایران خانم ها اجازه  ندارند که آواز بخوانند به افغانستان که آمدیم آنها خودشان موسیقی را آغاز کردند . آقای تقوی شما علاقه دارید که همه فرزندانتان باید هنرمند باشند بخوانند و بنوازند؟ فعلا مه که می بینم همه اولاد هایم هنرموسیقی را دوست دارند همین است که آنها را تشویق می کنم در این راه . اقای تقوی پسر کلان شما چی کار می کنند آیا او هم به هنر  موسیقی دسترسی دارد؟ پسر کلانم در ایران است او در یک فروشگاه کار می کند اما در پهلوی کار خود او جاز می نوازد چون ما در ایران وسایل غربی داشتم زمانیکه من غربی می نواختم . آقای جمعه تقوی ، شما یک خانوادهء هنری هستید اینکه خانم شما و دختر شما می خواند همسایه  ها مردم شما را اذیت نمی کند؟ بلی چطور نی خیشاوندان و دوستان سابق  مابه طرف تقسیم شده البته دوستای با سواد ما همرا ی ما رفت  وآمد دارند اما بعضی شان حتا سلام علیک هم ندارند چرا که آنها می گویند که شما هنرمند هستید و از هنرمند آنها یک چیز خراب برداشت دارند .  آقای تقوی شما بیشتر آهنگ های محلی هزاره گی می خوانید شما در کدام منقطه افغانستان زاده شدید ؟ من در ولایت عزنی در ولسوالی جاغوری تولد شدیم آما بیشتر  بیرون از جاغوری زنده گی کردیم چرا که ما مهاجر شدیم به ایران و دوباره به کابل آمدیم . کدام حالت زنده گی شما را می رنجاند وقتیکه به خاطرتان می آید ؟ تلخ ترین خاطره من ایست که کودک بودم و به موسیقی علاقه بیشتر داشتم وضمناً توانایی ساختن دمبوره را داشتم همیشه مه که دمبوره می ساختم او را یک آدم تنگ نظردر قریه ما بود می شکستاند و می گفت که این کار ها گناه دارد.   با احترام حبیب سروری

منبع>>>>>>   http://www.salamwatandar.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1764&Itemid=33

 فصل اول قسمت سوم

شنبه 1378/6/6قرنطينه يك 

حال بازهم یک هفته دیگر گذشت، بازهم شنبه آمده است، یعنی

یک آغاز نو، در این آغاز نو همه اميد وارند كه کسانی را که

قبل از ما به قرنطیه آورده اند، را به داخل كمپ انتقال دهند، و

 قرنطينه شاید اندكى خلوت شود؛ همه در همین انتظار به سر می

برند و ساعت نیز حوالی 9صبح را به نمایش می نهد، مردان

نگهبان درب کوچک آهنی را باز می کند و بعد هم درب

هواخورى را! تا بچه‏ها بروند داخل صحن هواخورى! همه از

 داخل قرنطیه خارج می شوندف آفتاب نیمروز منطقه سخت

سوزاننده است، بعضی داخل هوا خوری اقدام به راه رفتن می

کنند و بعض دیگر بر می گردند داخل قرنطینه تا حد اقل از شر

 آفتاب در امان باشند، در همین هنگام بود که از طرف انتظامات

 اعلام شد، وروديهاى روز پنج شنبه و جمعه جهت عكس گرفتن در داخل هواخورى جمع شوند، همه وروديهاى روزهاى فوق در

 داخل هواخورى جمع ميشوند.

طبق معمول حالا در اینجا شماره های اتوبوسهای که از

شهرستان ها آمده است، برای همه شده است نوعی هویت، جدید

 به همین خاطر است که همه بر اساس اتوبوس شماره فلان از

فلان شهر شناخته می شوند.

عكاس در حالیکه دوربينى برگردنش آويزان است وارد می شود

و بعد مى‏گويد:

- هرنفر 150تومان جمع كنيد بابت عكسهايتان، تا پرونده تكميل

شود و خود صحنه را ترک می کند.

يك مامور با شلاق دم درب ايستاده است، يكى از مهاجرين بلند

ميشود و مى‏گويد من را از سر كار بنائى آورده‏اند و هيچ پولى

هم همراه ندارم مقدارى كه در جيبم بود، در اردوگاه ورامين

خرج شد و حتى نفر پنج هزار تومانى را كه بابت كرايه اتوبوس

 از ما جمع كردند، را نداشتم و مهاجرين نفرى صد تومان كمك

كردند و به مقامات اردوگاه تحویل دادند.

مامور در حالی که شلاق خودش را در دست خودش چرخ می

دهد، ميگويد:

-خوب زبان صاف دارى افغانی کثیف! حالا هم برو از هموطنات

 بگير، اونا که نمردند و......

با شلاق چند ضربه محكم بر او ميكوبد و ادامه می دهد:

- هر كس پول دارد، بايد به آنهايى كه ندارند بدهند، و گرنه اين

 شلاق همه تان را زيارت مى‏كند و ...

بر همین اساس است که حالا هر اتوبوس به علاوه یک هویت،

 یک هویت آماری هم پیدا کرده است و فرمان صادر می شود که

 هر کس از اتوبوس خودش پولهایش را جمع آوری نماید، به

همین خاطر هست که مشخصا لیست اتوبوس ها را می خواند و

بعد آمار هر یک از آنها را نیز اعلام می نماید که هر آمار چه

مبغل پول باید بیاورند و تحویل بدهند.

این یک فرمان عمومی صادر می شود و ما مهاجرینی که از قم

گرفتار شده ایم، تعداد مان 31نفر می باشد، که مبلغ قابل پرداخت

 4650تومان می شود، که الزاما همه را جمع آوری می کنند، و

هرکس ندارد دیگران به جایشان انداز می کنند، و یکی از

دوستان همه آنها را برده تحویل می دهند و مامور صاحب، زير

ليست علامت مى‏زند که اینها پول خودشان را رسانده اند.

پس از اینکه پولها را دقیق شمردند و تحویل گرفتند، بار دیگر

در سالن بزرگی که چند روز پیش سرهای مان را در انجا

تراشیده بودند، بردند و بعد همه را به صف ایستاده کردند به

ترتيب، پرونده‏هايى كه تشكيل داده‏ بودند، را با برگه هايى تحويل

 بچه ها دادندف تا از روی آن، شماره سريال زده شده را، بر

روی سینه بچه ها آویزان نماید و بعد از آنها عکس بگیرند. در

 اینجا باز بر اساس همان شماره سریاف بود که صف ها را منظم

 نمود و بعد به ترتیب همه را عکاس باشی به پیش خود فرا می

خواند و پلاکی را با نمره های خاص دوسیه تنظیم می نمود و بر

 گردن آدمها آویزان می نمود تا عکس بگیرد.

عکاس یک پلاک دارد که هر بار هرکس که می رود فقط همان

دو عدد آخر را تعویض می کند و بعد بر گردن آدم آویزان می

کند، و بعد بر روى صندلى مى‏نشاند و عكس ميگيرد، آن روز

نوبت به ما نرسید، تعداد زیادی آن روز از عکس گرفتن

بازماندند و عکاس باشی همه را برای یک روز بعد وعده داد تا

بیاید عکس های شان را بگیرد.و در پایان او اعلام می کند که

من در دفتر یاد داشت خود یاد داشت کرده ام، که چه كسانى پول

داده اند

ادامه دارد

هر هفته روز های شنبه

کپی شد توسط حبیب سروری مرکز انتر نت جاغوری

روزهای سربی

در

اردوگاه

سفيد سنگ

خاطرات يونس حيدرى

شناسنامه كتاب

روزهاى سربى

خاطرات؛ اردوگاه سفيد سنگ

نويسنده: يونس حيدرى

طرح روى جلد: محمد حيدرى

چاپ اول

ناشر :

هديه به روان

او

كه

مظلومانه جان داد!

كمپ2

اردوگاه !

سفيد سنگ

کپی شد توسط حبیب سروری مرکز انتر نت جاغوری

روزهای سربی

در

اردوگاه

سفيد سنگ

خاطرات يونس حيدرى

شناسنامه كتاب

روزهاى سربى

خاطرات؛ اردوگاه سفيد سنگ

نويسنده: يونس حيدرى

طرح روى جلد: محمد حيدرى

چاپ اول

ناشر :

هديه به روان

او

كه

مظلومانه جان داد!

كمپ2

اردوگاه !

سفيد سنگ

فصل اول قسمت اول

مقامات اردوگاه بدهد!!

به مقامات اردوگاه تحویل می دهند.

 ترک می کنند.

هم كه از بازار!

درخت بریزید!

- اگه توى بازرسى گير بيارييم نگوئيد نگفتيد !

شد؛

اسلامی حتما اردوگاه دارد!

- هر نفر مبلغ 30تومان حاضر كنيد براى تراشیدن

موی سرتان و بعد دستور می دهد، يك نفراز ميان

خودتان بلند شود واين پول را جمع آوری كند.

- نداريم !!

 پول بدهند وگرنه...

خریداری کنند!!

مبلغ را تکمیل کردند و به آنها تحویل دادند.

تراشیده شود.

که با آن ماشينهاى دستى سرهای شان تراشیده شود!

استفاده مىباشد وبس!

استفاده كنند.

 ساير محوطه اردوگاه!

اردوگاه هدايت مىنمايد!

خنكتر مىباشد.

می يابد!

قرار دارد را بخواند!

 و به داخل قرنطينه مىفرستد.

اين شام شب اول شان هست!

عشاء.